Legtechnieken

Een houten vloer kan zowel zwevend als vast gelegd worden. Een zwevend gelegde vloer wordt los van de bestaande basisvloer gelegd. Een vaste vloer wordt verlijmd, vernageld of geschroefd aan de basisvloer, eventueel met een tussenvloer. Het is ook mogelijk eerst een zwevende tussenvloer te leggen waarop weer verlijmd en vernageld kan worden. Hiermee kan geluidsisolatie worden aangebracht tot 15 db.

Zwevend gelegde vloeren
Een goede reden om een vloer zwevend te leggen is als er geluidsisolatie tbv contactgeluid moet worden toegepast. In deze situatie wordt eerst een geluidswerende tussenvloer gelegd waarop de parketvloer wordt gelegd. Vaak wordt hiervoor lamelparket gebruikt. Dit zijn samengestelde planken met een toplaag van de te kiezen houtsoort die verlijmd is op een stabiele onderlaag. Deze onderlaag bestaat uit hout (haaks op de toplaag) of bijvoorbeeld multiplex. Voordat de lamel zijn intrede deed werden massieve delen ook vaak zwevend gelegd. Het nadeel echter van massieve delen is dat deze blijven werken. Altijd als de luchtvochtigheid toeneemt zal de vloer uitzetten en uiteraard weer krimpen als de luchtvochtigheid afneemt, bijvoorbeeld als de cv aangaat. Indien massieve delen worden gebruikt voor een vloer moet er minimaal 1 cm per meter overspanning aan de kant worden vrijgehouden voor de eventuele werking van de delen. Hoe stabieler men de luchtvochtigheid houdt hoe minder de delen zullen werken, aanbevolen wordt tussen de 55 en 70%.

Vaste vloeren
Er zijn verschillende mogelijkheden voor het leggen van een vaste vloer.

De eerste optie is om een massief deel (plank) te verlijmen en vernagelen. Vaak wordt dit gedaan op een tussenvloer van eikenmozaik of spaanplaat. De spaanplaat wordt dan vastgezet op de ondervloer met schroeven (houten basisvloer) of met lijm (anhydriet of cementdekvloer). Nadeel van massieve delen is dat deze relatief dik zijn en dat er veel hout gebruikt wordt. Met name dit laatste zorgt voor een hogere prijs. Een ander nadeel is dat een plank niet strak ingewerkt kan worden, ofwel er moet altijd ruimte zijn om een plank erin te kunnen lijmen. De diagonaal van de plank met de veer bepaald de benodigde ruimte die tussen muur of kozijn en de vloer komt. Deze ruimte wordt normaal afgedekt met een deklat of plint.

De tweede mogelijkheid is om te werken met bourgogne delen. Dit zijn eigenlijk doormidden gezaagde planken van ca 9 mm dik. Ze zijn te leggen met wisselende breedtes en met of zonder vellingkant. Bourgogne moet worden verlijmd en vernageld op een ondervloer als hierboven besproken. De nagelgaatjes worden gestopt met schuurstof van de vloer en zijn naderhand nauwelijks zichtbaar. Een voordeel van bourgogne is dat deze wel strak kan worden ingewerkt. Hierdoor krijg je technisch een mooiere vloer. Bij een kozijn is het mogelijk de vloer strak in te werken. Ook een aansluiting bij een tegelvloer kan strak worden gedaan. Vaak wordt wel op de muur een plint of deklat toegepast.

De derde mogelijk wordt wel tapis genoemd. Dit is 6 mm dik hout dat verlijmd en vernageld wordt op een ondervloer. Tapis is in de regel niet breder dan 12 cm. Met uitzondering wordt nog 14 cm toegepast. Onder tapis vloeren worden dus stroken en patroonvloeren verstaan. Deze worden net als bourgogne verlijmd en vernageld op een tussenvloer. In principe is elk patroon te leggen. Vaak worden er standaardpatronen gelegd als hongaarsepunt, weensepunt, visgraat of versaillepatroon. Zie ook voor de verschillende patronen op de website van onze leverancier Lieverdink.

Een andere mogelijkheid is om te werken met een equi-deel. Dit zijn 10 mm dikke plankjes die rechtstreek kunnen worden verlijmd op de ondervloer. Een eis is dan wel dat deze de goede samenstellling heeft en vlak genoeg is. Het voordeel van een equi-deel is dat deze niet wordt vernageld. Dit resulteert in een spijkerloze vloer. Tevens is de dikte gering. Met de nieuwe technieken van de zwevende dekvloer is dit een zeer interessante optie.